Dat schiet lekker op: het ritme van kleurige akkoordjes

De laatste tijd ben ik met veel verschillende dingen tegelijk bezig. Leuke projecten en projectjes voor mijn weblog en voor mijn vrije werkers. Sommigen vorderen vlot, met anderen gaat het wat minder snel.

Nu zou je denken, dat moet een lekker gevoel geven. Werken aan de dingen waar je graag mee bezig bent en nog voortgang boeken ook. En oké, dat is ook wel zo, maar ik merk ook nog iets anders.

Ik blijf een beetje treuzelen

Ik vind het soms moeilijk om me op een taak te storten als ik aan de gang ga. Door de veelheid aan activiteiten, treedt er een soort van verlamming op. Zoiets als door de bomen het bos niet meer zien. Ik weet niet goed waaraan te beginnen.

Duidelijk een keuzeprobleem.

Het gevolg is dat ik makkelijk blijf treuzelen voor ik werkelijk van start ga. Begrijp me goed. Ik heb er veel zin in, iedere dag! Ik spring mijn bed uit en ga als een speer aan de slag. Maar dan komt het: ik moet keuzes maken. Waar zal ik als eerste aan beginnen?

Daar verlies ik kostbare tijd. Ik blijf makkelijk in rondjes draaien. Doe een beetje van dit, doe een beetje van dat. Wordt weer afgeleid door een ander karweitje. Twitter komt er tussendoor. Ook nog even op LinkedIn mijn profiel bijwerken. En schrijven aan dat artikeltje waar ik gisteren in ben blijven hangen.

Waar is de sociale controle gebleven?

Terwijl ik de druk van allerlei noodzakelijke werkzaamheden op mijn schouders voel, maak ik geen duidelijke keuze. De lijn ontbreekt en dat werkt reuze inefficiënt. Ik vorder wel, maar het zou eigenlijk best nog vlotter kunnen.

Het heeft ook te maken met voor jezelf werken. Er is geen schema of ritme van een werkvloer met collega’s. Zal ik eens heel eerlijk zijn? De sociale controle ontbreekt gewoon! En die kan soms heel behulpzaam zijn bij het houden van druk op de ketel.

Het is typisch een probleem van de vrije werker. Ik kan het hier best zeggen. We zijn nu toch onder elkaar. Herken je jezelf ook een beetje? Geef het maar toe, het blijft onder ons.

Tijd voor kleurige akkoordjes

Daar moeten we vanaf! En vandaag schoot het me te binnen. Het wordt tijd dat we er wat lijn in brengen. We willen ons eigen werkplan bepalen, vrije werkers als we zijn, maar we willen ook vooruit. Dus een beetje hulp met dat werkplan mogen we elkaar best geven.

Daarom heb ik vandaag wat lijntjes uitgezet om onze projecten in strakkere banen te leiden. Het ruikt bureaucratisch, maar zie het simpel: het zijn gewoon kleurige akkoordjes die de werkvloer vullen. Dat klinkt een stuk sympathieker en past in de geest van het vrije werken. Want als jij het net even anders wilt, dan geeft dat vrolijke akkoordje zo een heel andere klank.

Goed, daar gaan we:

Geel – “Woensdag wasdag, vrijdag visdag”

Vroeger was dat heel normaal. Elk project zijn eigen dag. Al ging het om het huishouden. Nergens anders zorgen om maken. Alle tijd voor één project. Vandaag dit, morgen dat. Dat geeft een opgeruimd gevoel en je project maakt reuzensprongen op zo’n dag. Met dank aan alle oma’s en opa’s. We kunnen nog steeds veel van ze leren.

Rood – “De automatische piloot”

Tandenpoetsen doe je vanzelf. Daar sta je echt niet meer bij stil. Je begint ermee als het moet, en je houdt ermee op als je klaar bent. Zo moet je de “moetjes” in je werk doen. Behandel ze als gewoontes. Niet over nadenken, gewoon doen. Je administratie, die brief, het beantwoorden van je mail. Afwerken maar. Niet treuzelen, die kostbare tijd gaat allemaal van de echte projecten af.

Groen – “Klein maar fijn”

Termieten bouwen metershoge heuvels met complexe gangenstelsels. Echt ongelooflijk! Piepkleine diertjes. Ze klaren dat karwei door nog kleinere stapjes te zetten. Wat een planning. Een idee voor jouw projecten? Hak ze in kleine stapjes. Maak subdoeletjes van dat grote doel. Dan hoef je niet zover vooruit te kijken. Het geeft je overzicht en gemoedsrust. Die enorme heuvel komt zo af zonder dat je opziet tegen de berg.

Blauw – “Het Pavlov-effect”

Een hond vindt het leuk om kunstjes te leren. Voor een koekje, dat dan weer wel. Hij geeft een poot, gaat de bal halen, de krant, zelfs je slippers. Als hij eenmaal weet dat de beloning volgt, doet ie het allemaal vanzelf. En met veel plezier! Pavlov noemde dat conditioneren. Beloon jezelf ook na gedane arbeid. Je hoort het me wel vaker zeggen. Het helpt. Echt. Je werkt er beter en efficiënter door, want je wilt naar die beloning toe. En je wilt voelen dat je hem echt verdiend hebt. Het is een stukje van je werkplezier. Zolang het maar geen hondenkoekje is.

Paars – “Feel the rythm”

Pittige muziek kan prestaties verhogen. Lekker opzwepend, daar loop je harder door. Of het gaspedaal gaat nog wat dieper (ho ho, voorzichtig). Hoe dat komt? Het ritme zet je in de juiste modus. Dat moet je met je projecten ook doen. Vind een ritme. Deel de dag in en leer jezelf je eraan te houden. Valt niet mee, maar het is wel belangrijk. Het brengt houvast en efficiency. En – hoewel er vreemde muziek uit klinkt – een kookwekker kan soms wonderen doen om “feel the rythm” te bereiken.

We blijven wel lekker vrij werken hoor!

Zo, dat zijn ze. Vijf kleurige akkoordjes om het gemis aan sociale controle op de werkvloer te compenseren. Veel meer moeten het er niet worden. Want we willen wel graag vrije werkers blijven.

Tenzij jij nog een goeie hebt natuurlijk. Want suggesties van andere vrije werkers zijn altijd welkom.

Oh, en niet vergeten: laat de akkoordjes klinken zoals jij dat wilt. Ik laat je er helemaal vrij in .

Wil je weten hoe een klein bedrijf naar groot fortuin kan groeien? Laat mijn schrijfsels naar je toe komen. Het kost niets en je stopt mij met één muisklik. Schrijf je nu in via RSS of E-mail.

Tagged als: akkoord, conditioneren, kookwekker, Pavlov, sociale controle, Vrij werken, vrije werkers